Gezin neemt Griekse straathond mee

Griekse straathond
Een familie uit Amerika, man, vrouw en hun dochter bezoeken regelmatig een Grieks dorpje omdat de man daar 18 jaar van zijn leven heeft gewoond. Veel inwoners van dit dorpje kennen
hem dan ook al sinds hij een baby was.

Ze houden veel van het dorpje en de mensen, ze zien wel dat er veel Grieken zijn die lijden. Dit alles door de economische crisis. Maar niet alleen de mensen daar gaan er gebukt onder, ook de dieren.

Het is triest, maar er zijn enorm veel zwerfhonden in Griekenland.

Twee jaar geleden ging het gezin weer op vakantie naar Griekenland, en tijdens die vakantie leek hun dochter, van 9 jaar, het een goed idee om de zwerfhonden die langs de weg lopen te gaan voeren.

 

Zo gezegd, zo gedaan, de familie huurt een auto, kopen hondenvoer en een flinke voorraad desinfecterende handzeep.

Het duurt niet lang dat ze stoppen bij een graatmagere pup. Het bruine hondje is er slecht aan toe en kan nauwelijks nog op zijn pootjes staan.
Het meisje houdt het arme diertje in haar armen en heeft moeite om niet heel hard te gaan huilen.
De vader vraagt: ‘Wat zullen we doen? Terwijl de dochter herhaaldelijk schreeuwt; ‘We moeten hem houden!’
Alleen de moeder heeft twijfels, ze is niet zo dol op honden. Maar ze merkt wel dat vader en dochter erg stellig zijn, de hond moet mee, of ze het nu leuk vindt of niet.

De vrouw heeft nog nooit een hond gehad, ze is opgevoed met het idee dat honden gevaarlijk zijn.

Ze had altijd het gevoel dat je honden aardig en leuk moet vinden, maar zelf een hond? Nee, daar moet ze niet aan denken. Ze is heel eerlijk en vindt het onhygiënisch om een ​​hond in huis te hebben.

Toch zet de familie de puppy in de auto en gaan direct naar een dierenarts om de hond goed te laten onderzoeken.

De vrouw is wel wat bang, de hond kan immers gaan bijten of heeft misschien wel een ziekte onder de leden zoals hondsdolheid, schurft of lyme.

Eenmaal in de auto gaat de hond liggen en beweegt niet meer, de hond is zwak en erg onzeker.

Even later zijn ze bij de dierenarts. De puppy heeft medicatie nodig voor haar infecties. Volgens een schatting van de arts is de pup een maand of 4 oud. De hond blijft in totaal 4 weken bij de dierarts om te herstellen.

Uiteindelijk komt de hond bij het gezin wonen en besluiten ze om zich op te geven voor een puppycursus. Alleen wordt dit geen groot succes. Want terwijl alle andere honden braaf alle lessen volgen, rent hun puppy vrolijk rond en gaat helemaal zijn eigen gang.

De man blijft het steeds maar goed praten, hij zegt dat hun hond alle geleerde commando’s wel kan, maar ze gewoon nog niet laat zien.

De opmerking van de vrouw dat de hond misschien niet zo slim is, wordt door de man direct ontkracht met de mededeling, dat de hond getraumatiseerd is door de eerste 4 maanden van zijn leven en daarom alles doet op zijn eigen manier.

Omdat er geen verandering komt stelt de hondentrainer voor om een ​​speciaal hondenfluitje te kopen, en dit te gaan proberen, samen in combinatie met hondensnoepjes.
Maar de hond reageerde niet op de fluit en ook de hondensnoepjes brengen geen verandering. De hond volgt steeds zijn eigen weg.

Na een poosje komt de trainer met het idee om leverworst uit een tube te gaan proberen. Daar zijn immers goede resultaten mee geboekt. ‘Honden doen er alles voor!’ zegt hij. Maar ook nu gaat de hond z’n eigen gang en rent tijdens de lessen vrolijk heen en weer.

Vier trainers later besluit de familie om het maar op te geven qua cursus. Volgens de man ligt het aan de trainers en zeker niet aan de hond.

De familie heeft zich erbij neergelegd en accepteert dat de hond altijd aan de riem moet lopen wanneer hij uitgelaten wordt, maar voor vader en dochter maakt dit niet veel uit, ze zijn immers dol op hun hond.

In de buurt had de vrouw al opgemerkt dat er gesproken wordt over ‘de wilde hond.’ Tegen beter weten in legt de vrouw aan anderen uit dat de hond gewoon heel enthousiast is en lekker wil spelen.

Wanneer de hond niet aangelijnd is rent deze op volle vaart af op andere honden. De vrouw voelt zich dan erg opgelaten, ook omdat sommige honden bang zijn voor hun hond. Want wat ooit een klein hondje was van amper 3 kilo, is nu een grote hond geworden van maar liefst 45 kilo!

De familie heeft de hond ruim een jaar wanneer op een dag de man plotseling getroffen wordt door een enorme hoofdpijn. Zo erg dat hij niet uit bed kan komen.
Hun hond merkt het, loopt naar de slaapkamer, en  gaat stil en rustig aan het voeteneind van het bed liggen.

Dagenlang houdt de enorme hoofdpijn aan en de man blijft op bed liggen, de hond wijkt niet van zijn zijde. De eerste paar dagen denkt de vrouw dat dit toeval is. Want zo kent zij hun ‘wilde’ hond helemaal niet.

Wanneer de man probeert om uit bed te komen, wat steeds een ware marteling is, volgt de hond hem heel rustig. De hond weigert om zijn baasje te verlaten. Zelfs na twee weken blijft hij steeds bij hem in de buurt. De trouwe viervoeter wil niet eens naar buiten om te lopen of te rennen, iets wat zijn favoriete bezigheid is.

De verandering van ‘wilde’ hond, van hopeloos geval tijdens de puppycursus naar de meest zorgzame en trouwe hond is verbazingwekkend.

De man herstelt volledig, en in die twee weken is de vrouw zich gaan realiseren waarom mensen zo van huisdieren houden. Nu begrijpt ze het waarom sommige hun honden zien als een eigen familielid.

Ze zegt ook het volgende; ‘Wanneer je als hond zo slim bent en de belangrijkste capaciteit bezit, namelijk  ‘liefde tonen.’ Ben je de gewone commando’s, zoals ‘zit’ en ‘blijf’ niet nodig.’

De vrouw bekent dat ze wel eens nadenkt hoe het zal zijn wanneer de hond er niet meer zal zijn, op dat moment rollen er tranen over haar gezicht. Ze moet er niet aan denken!

Ook begrijpt ze nu niet meer dat ze 50 jaar zonder hond heeft kunnen leven!

 

© 2018 | Woefweb.nl